Âtıf Hüseyin Bey

Âtıf Hüseyin Bey 1869’da, Lüleburgazlı Hüseyin-Emine çiftinin çocuğu olarak İstanbul’da Kapandakik (Unkapanı)’te dünyaya geldi. İlk ismi Âtıf Hasan’dır. İsminin resmî kayıtlarda zaman zaman Hasan Âtıf şeklinde geçtiği de görülür. Ama o daha ziyade Âtıf Hüseyin ismiyle anılmış ve tanınmıştır. 1892 yılında 1312-11 sicil numarasıyla Mekteb-i Tıbbiye-i Askeriye’ye kaydoldu ve 6 Ekim 1896’da Tabip Yüzbaşı rütbesiyle mezun oldu. II. Meşrutiyet’in ilân edildiği yıllarda Selanik’te görev yaptı. 7 Şubat 1909’da Kıdemli Yüzbaşı oldu. 31 Mart Vak’ası (13 Nisan 1909) sonrasında Sultan II. Abdülhamid’in ailesiyle birlikte Selanik’te Alâtini Köşkü’nde mecburî ikamete tâbi tutulması üzerine 30 Nisan 1909’da Abdülhamid’in ve beraberindekilerin hususî tabipliği ile görevlendirildi. Balkan Harbi’nin başlaması üzerine Selanik’te 3 yıldır sürdürmekte olduğu görevini tamamladı, 19 Nisan 1912’de Selanik’ten ayrılarak, İstanbul’da Gümüşsuyu Hastahanesi’nde vazifeye başladı. Kasım 1912’de, Beylerbeyi Sarayı’nda ikamet ettirilen Sultan II. Abdülhamid ve ailesinin hususi tabipliği, resmî adıyla “Abdülhamid’in Muhafızlığı Tabipliği” ile görevlendirildi. Bu vazifesi Sultan’ın 10 Şubat 1918’deki ölümüne kadar devam etti. Sultan II. Abdülhamid’in ölümü üzerine 20 Mart 1918’de Gümüşsuyu Hastahanesi’ndeki asıl vazifesine döndü, ancak sağlığına bir türlü kavuşamadığı için 28 Ocak 1919’da, 27 sene, 4 ay, 11 günlük bir hizmetten sonra memuriyet hayatına 50 yaşında iken veda etmiştir. Hiç evlenmemiş ve yalnız başına bir hayat sürmüş olan Âtıf Hüseyin Bey emekli olduktan 5 yıl sonra 1 Mayıs 1924’te İstanbul’da vefat etmiştir. Âtıf Hüseyin Bey memuriyet süresi içerisinde yaptığı üstün hizmetlerden dolayı 3 Şubat 1903’te 5. ve 8 Ekim 1905’te 4. rütbeden Mecidî nişanlara layık görülmüştür.