Baskı, sevgisizlik ve acıtan sözler arasında büyüyen bir genç kız…

Kendi hayatı üzerinde söz hakkı olmadığını öğrendiği bir evden, kalbinin derinliklerinde açılan bambaşka bir kapıya doğru uzanan bir yolculuk…

 

İnsanın, hayatın gürültüsü içinde en çok ihmal ettiği şey durup kendi içine bakmaktır. Hatta çoğu zaman kendi sesini duyamaz. Oysa insan, içindeki sesi ancak dingin bir susuşla duyar.

Azize’nin hikâyesi, tam da bu susuşun eşiğinde başlar. Aklı zorlayarak aranan yolların değil; teslimiyet ve tevekkülle açılan kapıların, işi sahibine teslim etmenin huzuruna ulaşmanın hikâyesidir bu. Geçmişin hikmetiyle bugünün yarası arasında görünmez bir köprü kurar.

Elif Veske’den, aile yaraları ve kayıplarla sınanan genç bir kızın, asırlar öncesinden gelen bir yolun izinde, hem kendini hem de Rabbini yeniden keşfetme romanı…

Çünkü bazen insanın en uzun yolculuğu, kendi kalbine doğru olandır.

“Kader önümüze çıkan yolların tercihi ile ilerler. Allah, bir yolu kapatırken diğerini hemen açmaz, önce senin o eşikte nasıl duracağına bakar.”

• Genç bir kadının güncel ailevi dramlarını, asırlar öncesinin dervişlik yolculuğuyla harmanlayarak tasavvufi bilgeliğin her devirde yol gösterici bir rehber olduğunu gösterir. • Kitabın merkezinde İstanbul’un en önemli manevi koruyucularından biri olan Aziz Mahmûd Hüdâyî’nin yer alması, özellikle bu türe ilgi duyan okur kitlesi için doğrudan bir çekim merkezidir. • Hem modern hayatın içinden bir genç kadını konu alması hem de tarihi bir şahsiyetin biyografisi niteliği taşıması, kitabı raflarda iki farklı türün meraklılarıyla buluşturur. • “Anlam arayışındaki modern birey” ile “tasavvufun iyileştirici dünyası” arasında güncel bir köprü kurmaktadır.