Morgan sıradan bir çocuk değildi. Zaten sıradan bir çocuk olsaydı, bebekken Bayan Culpepper’in kapısının önünde, bir sepetin içinde ve böyle gizemli bir notla bulunmazdı, değil mi?   

“Beni sisin öteki tarafına götürün. Üç kız kardeşin evini bulun ve onlara güneşin kıvılcımının bende olduğunu söyleyin.”

Üstelik Morgan’ın sağ omzunun üstünde, yalnızca onun görebildiği küçücük bir alev vardı. Hiç sönmezdi. Morgan ona Günışığı derdi.  

Ta ki bir sabah şehir, güneşi yutan koyu bir sisin içine hapsolana kadar… Sis dağılmadı, Günışığı solmaya başladı. İşte o zaman Bayan Culpepper notu hatırladı. Morgan, sisin ötesine geçmeliydi. Çünkü Günışığı ancak üç kız kardeşin evini bulursa yaşayacaktı.

Kimsenin bilmediği şey ise o üç kız kardeşin gerçekte kim olduklarıydı.

"Hepimiz zor şeyler yaşarız. Önemli olan o zorlukların içinden nasıl geçtiğimiz. Bizi asıl iyi yapan şey bu."

Ateşi Geri Getiren Çocuk, “içindeki ateşi korumak” metaforunu çocuklara son derece somut, güçlü ve unutulmaz bir dille anlatır. Farklı olmanın bir kusur değil, aksine büyük bir güç olduğunu gösterirken zorbalık karşısında boyun eğmek yerine cesaretle durmanın mümkün olduğunu hissettirir. Gerçek dostluğun insanı nasıl ayakta tuttuğunu, karanlık, sisli ve zor zamanlarda bile umudu kaybetmemenin neden hayati olduğunu anlatır. Aidiyet duygusunu sorgulayan çocuklara açık bir mesaj verir: Yalnız değilsin! Fantastik kurgusu sayesinde soyut duyguları çocukların dünyasına indirir; böylece okur hem hayal gücüyle beslenir hem de duygusal olarak güçlenir. Bu kitap yalnızca sürükleyici bir macera değil, aynı zamanda içten içe büyüten, kalpte iz bırakan bir hikâyedir.